Rabu, 30 April 2014

GUGUSAN JALAN

Menelusuri jalan sepanjang 20 km memang bukan pekerjaan yang mudah. Di bawah terik raja siang yang semakin menyeringai di tambah dahaga kerongkongan kian membuat perjalanan ini bertambah berat. Walau kibasan lalu lalang kendaraan meniupkan angin ke lubang tubuhku, masih tak menurunkan temperature badan yang kepanasan ini. Ku tengok lukisan langit tak menggambarkan sedikitpun tanda-tanda munculnya awan mendung. Hanya si Raja siang yang gagah perkasa menghujamkan panah sinarnya, ditangkis perisai aspal jalan membuat hawa neraka makin terasa.
Aku, sebut saja pemulung, bersama kawanan penghuni rumah kumuh bercengkrama di ruas-ruas trotoar jalan. Berjalan dari satu tong sampah, bak sampah, sampai ke pembuangan limbah industri plastik. Pekerjaan ini tentunya bukan cita-cita, hanya saja keadaan yang menjadikan pemulung satu-satunya profesi yang pantas buat kami, kaum pinggiran.  Memungut sampah di setiap liku jalan atau kotak-kotak sampah di trotoar menjadi semacam suratan takdir bahwa keberadaan hidup kami bak sampah yang tak diinginkan. Miskin, bodoh, dan terasing. Sebagaimana kawasan-kawasan elit yang menyantumkan warning: “Pemulung dilarang masuk!”

DI RUANG SEPI

















Aku bingung memulainya.
Saat daun-daun rontok dari dahannya,
dan bunga-bunga layu melepas aroma.
Aku termangu melihat laku.
Waktu yang egois memenggal suku
kata-kataku pudar berpendar
pada atmosfer duka dan hawa malas.
Dupa yang aku bakar, pena yang ku genggam
tak membuat percepatan meningkat.
Bersama atau sendiri, sepi
mengikat hari, hati, dan mati.
Arwahku terbang kembangkan senyuman,
tatap realitas, titip rasa was-was.
Aku berkelana mengarungi cita,
berkemas segera, jiwa tanpa raga.
Di kantor yang kosong, siang bolong.



(Di Ruang Sepi, 19/11/13)
 

SEKERAT PUISI HARIAN


THE BEGINING
Dalam kata hidup bermula
Dengan kata cinta bermakna
Melalui kata canda tawa tercipta
Hanya puisi, kata menyimpan misteri
Estetika dan relikui kehidupan
(Mashar: Oktober 2011)

STAGNASI














Sepertinya goresan tinta ini takkan habis
mengurai makna tatapan matamu yang sinis
kadar hati dan satuan pikiran
membuat indera perasaku mati rasa.
Keluh kesah tak lagi berguna
seperti raga yang kehilangan jiwa.
Kau tak hiraukan aku
walau hanya sekerjap mata, seulas senyum.
Tampaknya, acuhmu buatku luluh
asa dan rasa senantiasa tertahan,
konsistensi berujung stagnasi.
Ku tunggu kau pergi, dan
Kau tunggu ku mati.

KABAR LEGI BRATAWALI



Kanggo Kancaku kang daktresnani

Dicky Wahyudi
Kampus Universitas 17 Agustus
Semarang

Ora sedelok olehe kita sesrawungan karo deweke. Wis patang taun kapungkur, mulai kelas siji MA nganti kuliah sakniki, rasane kok ora ono bedane. Deweke isih rumangsa egois, durung bisa nrima aku lan kowe dadi kanca kang sejati. Padahal aku wis nglilakna apa wae kang kok karepake, supaya silaturahim iki tansah hayubagya nganti tekan besok tuwa.
Doni, kancamu kang tak critakke iki asale mung anak pinggiran. Deweke bisa sekolah amarga oleh beasiswa miskin kang digagas dening Dewan Yayasan. Aku ya ora nyana menawane wong pinggiran kaya deweke duwe gengsi kang gedhe, ora gelem direwangi apa-apa menawake katekan susah. Kaya ta pas sekolah ngadakke study tour seng butuh urunan kang ora setithik. Aku karo kowe wes karaya-raya ngumpulke duit kanggo ngajak deweke supaya bisa melu acara kuwi, e malah ora dianggep babar pisan. Jarene, "Aku gak butuh mbok kasiani, mengko meroi ana dalane." Rasa mendekel neng ati iki isih krasa, nanging sepadane kanca ya kudu ndukung lan pangerten. Ora urung suwe, Doni oleh duwit kanggo bayar urun. Mbuh saka ngendi dalane aku ya ora paham, tapi jarene deweke nyambi manol neng sawah bakdane mulih saka sekolah.